مىگويم : اكنون به ذكر گفتار امام صادق ( ع ) مىپردازيم : گفتار امام صادق ( ع ) در زهد ( 1 ) در كافى از علىّ بن ابراهيم از هارون بن مسلم از مسعدة بن صدقه روايت كرده كه گفته است : سفيان ثورى بر ابى عبد اللّه ( ع ) وارد شد و ديد پيراهنى كه مانند پوست تخم مرغ سپيد بود بر تن آن حضرت است . عرض كرد : اين لباس در خور تو نيست ، به او فرمود : « از من بشنو و آنچه را مىگويم به خاطر بسپار كه براى تو در حال و آينده نيكوتر است البتّه اگر بر سنّت پيامبر ( ص ) و دين حقّ بميرى نه آن كه بر بدعت از دنيا به روى . تو را آگاه مىكنم كه پيامبر خدا ( ص ) در روزگار نايابى و قحطى زندگى را به سر برد ، امّا اگر دنيا رو آورد سزاوارترين كس به آن نيكانند نه بدان و مؤمنانند نه منافقان ، و مسلمانانند نه كافران . اى ثورى ! به خدا سوگند آنچه را ناخوش داشتى من از آنگاه كه خود را شناخته‌ام روز و شبى بر من نگذشته است جز اين كه بر همين شيوه كه مىبينى پايدار بوده‌ام . خدا را در مال من حقّى است كه امر كرده آن را در محلّ خود صرف كنم و من صرف كرده‌ام . » راوى مىگويد : دسته‌اى كه اظهار زهد مىكردند و مردم را فرا مىخواندند كه مانند آنها ژوليده و سخت‌گذران باشند به آن حضرت عرض كردند : دوست ما در پاسخ دادن به تو ناتوان است و دلايل ادّعايش را نمىداند . آن حضرت به آنها فرمود : « دلايل خود را بيان كنيد » ، عرض كردند : براهين ما از قرآن است ، فرمود : « بياوريد » ، عرض كردند : خداوند از قول جمعى از اصحاب پيامبر ( ص ) خبر مىدهد كه : وَ يُؤْثِرُونَ عَلى أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ، « 68 » خداوند عمل آنها را ستايش كرده و در جاى ديگر قرآن فرموده است : وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً ، « 69 » و ما به همين مقدار از دلايل خود بسنده مىكنيم . يكى از حاضران مجلس گفت : ما مىبينيم شما در استفاده از خوراكهاى پاكيزه زهد مىورزيد و در همين حال به مردم دستور مىدهيد كه از اموال خود دست كشند ، تا شما از آنها بهره‌مند شويد ؟ « ابى عبد اللّه ( ع ) به او فرمود : چيزى را كه برايتان سودى ندارد از خودتان

--> ( 68 ) حشر / 9 : . . . و آنها را بر خود مقدّم مىدارند هر چند سخت فقير باشند ، و كسانى كه خداوند آنها را از بخل و حرص نفس بازداشته رستگارند . ( 69 ) دهر / 8 : . . . و غذاى ( خود را ) با اين كه به آن علاقه ( و نياز ) دارند به مسكين و يتيم و اسير مىدهند .